Redakcja 
Wielowymiarowa mozaika smaków jest żywym zapisem naszej burzliwej historii, niezwykłego zróżnicowania geograficznego i geologii.
Wpływy zaborów, Smaki Kresów i echo przesiedleń
Zabór pruski obejmował Wielkopolskę, Pomorze i Śląsk. Dominowały tam wpływy kuchni niemieckiej. Kuchnia oparta na logice i porządku. Podstawą wielu dań jest ziemniak. Wielkopolskie „pyry z gzikiem„, poznańskie szagówki i niezliczone odmiany klusek. Drób, zwłaszcza sycąca kaczka i szlachetna gęsinę na św. Marcina, a także tłusta, aromatyczna golonka. Kuchnia „uporządkowana”, precyzyjna, z wyraźnym, logicznym podziałem na smaki – słodki sos do mięsa, kwaśna kapusta jako dodatek. Dziedzictwo porządku i gospodarności dziś definiuje smak zachodniej Polski.
Na wschodzie i południu, kulinarny krajobraz odzwierciedla wpływy dwóch pozostałych mocarstw. Zabór rosyjski z Mazowszem, Polską Centralną i Wschodnią kuchni rosyjskiej i kresowej. Dominują dania mączne – pierogi, pyzy i kopytka. Kasze, zwłaszcza ukochana przez Słowian gryczana, podawana jako dodatek lub farsz.
Zabór austriacki, czyli Małopolska i Podkarpacie, to z kolei echo wielonarodowej i wyrafinowanej kuchni monarchii austro-węgierskiej. Zwłaszcza w kosmopolitycznym Krakowie, upowszechniło się zamiłowanie do cielęciny. Dziedzictwo doskonałych kiełbas, z kiełbasą krakowską na czele, a także knedli i słodkich klusek. Ale przede wszystkim, to właśnie Wiedeń zaraził Kraków miłością do rozwiniętego cukiernictwa – to stąd pochodzi tradycja finezyjnych serników, drożdżowych strucli i pysznych tortów.
Historia polskiej kuchni to także migracje, przesiedlenia i tęsknota za utraconym domem. Po II wojnie światowej, wraz z milionami repatriantów z Kresów Wschodnich, do Polski, a zwłaszcza na tzw. Ziemie Odzyskane (Dolny Śląsk, Pomorze Zachodnie), przywędrowały smaki i tradycje kuchni litewskiej, białoruskiej i ukraińskiej.
Gotowanie z tego, co daje ziemia – geografia i surowce
Na historyczną mapę wpływów nachodzi mapa geograficzna.
Regiony górskie (Podhale): Surowa, oszczędna kuchnia pasterska. Królestwo oscypka, bryndzy i żętycy, a także potraw z jagnięciny. Uzupełniają ziemniaki i kapusta i legendarna kwaśnica kwaśna oraz proste, pieczone na blasze placki ziemniaczane, zwane moskolami.
Pojezierza (Mazury, Kaszuby): Kraina tysiąca jezior i, co za tym idzie, bogactwa ryb słodkowodnych. Sielawy, szczupaka, okonia i węgorza, sandacza.
Regiony leśne (Podlasie, Bory Tucholskie): Kuchnia pachnie lasem. Dziczyzna, grzyby (świeże, suszone, marynowane) oraz owoce leśne (jagody, borówki, żurawina).
Żyzne niziny (Wielkopolska, Kujawy, Lubelszczyzna): Spichlerz Polski. Bogactwo zbóż (mąki, kasze), doskonałej jakości drobiu i warzyw korzeniowych.
Wpływ twardej wody
Bogata w wapń – charakterystyczna dla Polski Centralnej, Wyżyny Lubelskiej czy Jury Krakowsko-Częstochowskiej. Ma przełożenie na chemię w kuchni.
Gotowanie roślin strączkowych: Gotują się długo i pozostają twarde? Odpowiedź leży w chemii. Jony wapnia i magnezu, obecne w twardej wodzie, łączą się z pektynami w ścianach komórkowych nasion. Tworzą nierozpuszczalne sole i działają jak cement
Ciasta i pieczywo: Minerały zawarte w twardej wodzie (zwłaszcza wapń) wzmacniają siatkę glutenową w cieście, co sprzyja wyrastaniu i strukturze chleba. Z drugiej strony, zbyt twarda woda spowalnia proces fermentacji drożdży.
Kawa i herbata: Twarda woda to wróg każdego baristy. Spłaszcza smak zdominowany przez gorycz.
Miękka woda i technologiczny „unifikator”
Zupełnie inaczej przebiegają procesy w miękkiej wodzie, charakterystycznej dla regionów górskich i podgórskich.
Gotowanie roślin strączkowych: Gotują się szybciej, a czasem wręcz mają tendencję do rozgotowywania.
Buliony i wywary: Miękka woda jest znacznie lepszym rozpuszczalnikiem. Rosół ugotowany na miękkiej, górskiej wodzie często będzie miał intensywny i głęboki smak.
Kawa i herbata: To idealna woda do parzenia. Wydobywa z ziaren i liści pełne, wielowymiarowe spektrum aromatów.
Dochodzimy do fascynującego wniosku. Nowoczesna technologia w postaci prostego dzbanka filtrującego w rękach świadomego, domowego kucharza to „wielki unifikator”. Przejmujemy kontrolę nad najważniejszym, a zarazem najbardziej zmiennym i kapryśnym składnikiem w kuchni. Filtr, dzięki połączeniu węgla aktywnego (usuwa niepożądany smak i zapach chloru) oraz żywicy jonowymiennej (redukuje twardość wody), stwarza idealne warunki do gotowania. Umożliwia wierne i autentyczne odtworzenie oryginalnego smaku potrawy, niezależnie od regionu.
Kuchnia regionalna to niematerialne dziedzictwo kulturowe. Stare, rodzinne przepisy i odtwarzanie smaków z dzieciństwa to forma ochrony części naszej tożsamości. Każda, nawet najprostsza potrawa, ma swoją historię. A my, gotując je w naszych domach, jesteśmy częścią i kontynuacją tej opowieści.
